Το ψηφιακό απουσιολόγιο μάς δίνει μια πληροφορία που παλιότερα θα μαθαίναμε αργότερα. Το δύσκολο είναι να μην αποφασίσουμε τι σημαίνει όσο περιμένουμε να ανοίξει η πόρτα.
Είναι λίγο πριν γυρίσει το παιδί από το σχολείο. Ανοίγεις το κινητό και βλέπεις μία απουσία. Τρίτη ώρα. Το πρωί έφυγε κανονικά. Δεν σου έστειλε μήνυμα. Κοιτάς ξανά την καταχώριση, λες και τη δεύτερη φορά θα εμφανιστεί από κάτω και μια εξήγηση.
Μέχρι να ανοίξει η πόρτα, έχεις προλάβει να σκεφτείς τι μπορεί να έγινε, τι θα του πεις και πώς θα αντιδράσεις αν προσπαθήσει να το κρύψει. Το παιδί, εν τω μεταξύ, δεν έχει προλάβει ούτε να αφήσει την τσάντα του.
«Γιατί έκανες κοπάνα;» ή «Είδα μια απουσία στην τρίτη ώρα. Τι έγινε;»
Οι δύο φράσεις ξεκινούν από την ίδια πληροφορία. Μόνο η δεύτερη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μη γνωρίζεις ακόμη τι συνέβη.
Τι ξέρω όταν βλέπω μία απουσία;
Η πλατφόρμα eParents του Υπουργείου Παιδείας δίνει στους γονείς και τους κηδεμόνες τη δυνατότητα να ενημερώνονται ψηφιακά για τις σχολικές απουσίες. Αυτό έχει αξία. Μπορείς να εντοπίσεις μια επανάληψη, να ρωτήσεις για κάτι που δεν καταλαβαίνεις και, αν χρειάζεται, να μιλήσεις με το σχολείο έχοντας μια συγκεκριμένη αφορμή.
Αυτό που βλέπω, όμως, είναι ότι καταχωρίστηκε μια απουσία. Το παιδί μπορεί να άργησε να μπει στην τάξη. Μπορεί να ένιωσε άσχημα. Μπορεί να αποφάσισε να μη μπει στο μάθημα. Ακόμη και σε αυτή την τελευταία περίπτωση, το «δεν μπήκα» περιγράφει τι έκανε. Δεν μου λέει τι προηγήθηκε.
Εδώ είναι εύκολο να κάνω ένα λάθος: επειδή η πληροφορία στην οθόνη είναι συγκεκριμένη, να φερθώ σαν να είναι εξίσου συγκεκριμένο και το συμπέρασμά μου. Αν ανοίξω τη συζήτηση με το «γιατί έκανες κοπάνα;», ζητάω από το παιδί να εξηγήσει κάτι που έχω ήδη ονομάσει εγώ. Κι αν η λέξη μου είναι λάθος, το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει είναι να με διορθώσει.
Όταν το «πώς πήγε το σχολείο;» γίνεται τεστ
Υπάρχει κι ένας πιο ήσυχος τρόπος να στραβώσει η κουβέντα. Να ξέρω για την απουσία, αλλά να ρωτήσω «Όλα καλά στο σχολείο σήμερα;» και να περιμένω να δω αν θα μου το πει μόνο του.
Αν απαντήσει «ναι», τι έμαθα; Ότι μου είπε ψέματα; Ότι δεν θεώρησε πως μια καθυστέρηση άξιζε να την αναφέρει; Ότι δεν ήθελε να μιλήσει εκείνη τη στιγμή; Το «ναι» από μόνο του δεν ξεχωρίζει καμία από αυτές τις περιπτώσεις. Κι όμως, αν έχω στήσει την ερώτηση σαν τεστ, είναι εύκολο να το ακούσω ως απόδειξη ότι απέτυχε.
Θα προτιμούσα να πω από την αρχή τι είδα: «Στο eParents εμφανίστηκε μία απουσία στην τρίτη ώρα. Δεν ξέρω τι έγινε. Θα μου πεις;»
Αν μου πει «σε λίγο» και δεν υπάρχει κάτι επείγον, μπορώ να περιμένω. Το κινητό μού έδωσε την πληροφορία νωρίτερα. Δεν με υποχρεώνει να κάνω τη συζήτηση στο κατώφλι.
Κι αν όντως έκανε κοπάνα;
Εδώ δοκιμάζεται το «θα ακούσω πρώτα». Είναι εύκολο να το πω όταν περιμένω ότι στο τέλος θα αποδειχθεί μια παρεξήγηση. Τι γίνεται αν το παιδί πει καθαρά: «Δεν ήθελα να μπω και δεν μπήκα»;
Τότε μπορώ να του πω ότι διαφωνώ με την επιλογή του. Μπορούμε να μιλήσουμε για τις συνέπειες και για το τι θα κάνει διαφορετικά την επόμενη φορά. Πριν όμως αποφασίσω τι χρειάζεται, θέλω να ξέρω αν μου λέει «δεν είχα διαβάσει και απέφυγα το διαγώνισμα» ή «κάποιος με είχε απειλήσει και φοβήθηκα να μπω». Και στις δύο περιπτώσεις το παιδί αποφάσισε να μείνει έξω. Στη δεύτερη, υπάρχει και κάτι που πρέπει να αναλάβουμε εμείς οι ενήλικες.
Αν οι απουσίες επαναλαμβάνονται, αν οι πληροφορίες δεν συμφωνούν ή αν υπάρχει θέμα ασφάλειας, η συζήτηση στο σπίτι μπορεί να χρειάζεται συνέχεια με το σχολείο. Το να ακούσω το παιδί έχει αξία και τότε. Με βοηθά να κάνω καλύτερες ερωτήσεις όταν σηκώσω το τηλέφωνο.
Ποιος θα μου το πει την επόμενη φορά;
Αυτό είναι το ερώτημα που με ενδιαφέρει περισσότερο. Θέλω το παιδί να μπορεί να έρθει να μου πει «σήμερα έκανα βλακεία», πριν το δω εγώ σε μια οθόνη. Μπορεί να διαφωνήσουμε. Μπορεί να υπάρχει συνέπεια. Θέλω όμως να ξέρει ότι όταν μου μιλάει, υπάρχει περίπτωση να μάθω κάτι που θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπω το περιστατικό. Αλλιώς, γιατί να μπει στον κόπο να μου το εξηγήσει;
Και ίσως αυτή η κουβέντα να αξίζει να γίνει μια μέρα που δεν υπάρχει καμία απουσία για να συζητήσουμε. «Μπορώ να βλέπω τις απουσίες σου. Αν δω κάτι που δεν καταλαβαίνω, θα σε ρωτήσω. Αν χρειαστεί να μιλήσω με το σχολείο, θα σου πω γιατί.» Έτσι το παιδί μαθαίνει τι βλέπουμε και πώς σκοπεύουμε να το χρησιμοποιήσουμε, σε μια στιγμή που δεν χρειάζεται να απολογηθεί για τίποτα.
Χαίρομαι που έχω τη δυνατότητα να ενημερωθώ για κάτι που συνέβη στο σχολείο. Το δύσκολο είναι αυτό που κάνω με τα λίγα λεπτά που κέρδισα. Μπορώ να τα περάσω ετοιμάζοντας την κατηγορία. Ή μπορώ, όταν ανοίξει η πόρτα, να κάνω μια ερώτηση της οποίας την απάντηση δεν έχω ήδη αποφασίσει.
Η Apple είναι μόνο η αρχή.
Ειδήσεις, αναλύσεις, οδηγοί, τεχνολογία και podcasts. Μείνετε κοντά στην κοινότητα του AppleWorldHellas και μη χάνετε όσα αξίζουν την προσοχή σας.
Ακολουθήστε μας στο Google Search ↗
Βρείτε μας στα κοινωνικά δίκτυα
🎙️ AppleWorldHellas Podcast
Οι ιστορίες και οι εξελίξεις της Apple, με συζήτηση, άποψη και τη δική μας ματιά.
