Η μπλε γραμμή τελειώνει. Η πινέζα βρίσκεται στη σωστή διεύθυνση. Το κινητό ανακοινώνει ότι φτάσαμε.
Μπροστά στην είσοδο υπάρχουν τρία σκαλιά.
Για κάποιον, η διαδρομή ολοκληρώθηκε. Για κάποιον άλλον, μόλις εμφανίστηκε το σημαντικότερο εμπόδιό της.
Ας φανταστούμε αυτή τη σκηνή έξω από ένα εστιατόριο, ένα γραφείο ή έναν χώρο πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί αμαξίδιο έχει φτάσει στη διεύθυνση που αναζητούσε. Η εφαρμογή έκανε αυτό που της ζητήθηκε: τον οδήγησε στο σημείο. Όμως εκείνος χρειάζεται να μπει μέσα.
Η απόσταση ανάμεσα σε αυτά τα δύο είναι μεγαλύτερη από όσο φαίνεται στην οθόνη.
Συζητάμε συχνά για την ακρίβεια των ψηφιακών χαρτών. Για την κίνηση, τον χρόνο άφιξης, τη σωστή στροφή και την ταχύτερη διαδρομή. Θα ήθελα να συζητήσουμε περισσότερο και για το τι εννοούμε όταν λέμε «φτάσαμε».
Γιατί η σωστή διεύθυνση είναι μόνο ένα μέρος της απάντησης.
Η συντομότερη διαδρομή για ποιον;
Η ίδια διαδρομή μπορεί να εξυπηρετεί διαφορετικά ανθρώπους με διαφορετικές ανάγκες.
Μια σκάλα μπορεί να συντομεύει τη διαδρομή ενός πεζού και να αποκλείει έναν χρήστη αμαξιδίου. Ένα δύσκολο πέρασμα μπορεί να δημιουργεί πρόβλημα σε έναν γονιό με παιδικό καρότσι. Κάποιος που αναρρώνει από έναν τραυματισμό μπορεί να χρειάζεται να αποφύγει σημεία που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες δεν πρόσεχε καν.
Αυτές οι εμπειρίες δεν είναι ίδιες. Δεν πρέπει να τις εξισώνουμε για να εξηγήσουμε την προσβασιμότητα. Μας βοηθούν, όμως, να καταλάβουμε ότι μια διαδρομή δεν έχει μία μοναδική εκδοχή για όλους.
Το «δέκα λεπτά με τα πόδια» περιγράφει μια εκτίμηση. Δεν εξηγεί απαραίτητα αν υπάρχουν σκαλοπάτια, αν το πέρασμα είναι αρκετά φαρδύ ή αν η είσοδος βρίσκεται πράγματι εκεί όπου σταματά η γραμμή.
Αυτό που θα ήθελα από έναν καλό ψηφιακό χάρτη είναι να κάνει αυτές τις διαφορές περισσότερο ορατές. Να μου επιτρέπει να καταλάβω τι γνωρίζει για μια διαδρομή και τι παραμένει άγνωστο.
Το εικονίδιο είναι η αρχή της πληροφορίας
Υπάρχουν ήδη χρήσιμα εργαλεία.
Η Google περιγράφει στο Google Maps επιλογή αναζήτησης διαδρομών δημόσιας συγκοινωνίας με πρόσβαση για αμαξίδιο. Παρέχει επίσης χαρακτηριστικά προσβασιμότητας για χώρους, όπως η είσοδος, η τουαλέτα, οι θέσεις καθήμενων, η στάθμευση και ο ανελκυστήρας, επισημαίνοντας περιορισμούς γεωγραφικής διαθεσιμότητας.
Αυτές είναι σημαντικές πληροφορίες. Δεν συνιστούν, ωστόσο, καθολική επιβεβαίωση κάθε τμήματος μιας διαδρομής, σε κάθε πόλη και για κάθε ανάγκη.
Μια καταχώριση χώρου και μια διαδρομή μέχρι αυτόν είναι δύο διαφορετικά σύνολα πληροφοριών.
Μπορεί να γνωρίζουμε ότι υπάρχει προσβάσιμη είσοδος, αλλά να χρειαζόμαστε ακόμη την ακριβή θέση της. Μπορεί η είσοδος να βρίσκεται σε άλλο δρόμο από εκείνον της ταχυδρομικής διεύθυνσης. Μπορεί να απαιτείται κάποια διαδικασία που πρέπει να γνωρίζει ο επισκέπτης εκ των προτέρων.
Εδώ ένα γενικό «ναι» χρειάζεται να γίνει συγκεκριμένη περιγραφή.
Πού ακριβώς πηγαίνω; Τι θα συναντήσω; Μπορώ να χρησιμοποιήσω την είσοδο ανεξάρτητα; Χρειάζεται να επικοινωνήσω με κάποιον;
Η χρησιμότητα της πληροφορίας βρίσκεται στις απαντήσεις.
Το «δεν γνωρίζουμε» έχει αξία
Στην τεχνολογία συνηθίζουμε να εκτιμούμε τις καθαρές απαντήσεις. Ένα πράσινο σύμβολο. Μια επιβεβαίωση. Έναν προορισμό που φαίνεται έτοιμος να μας υποδεχτεί.
Για την προσβασιμότητα, θα προτιμούσα μια ειλικρινή ένδειξη αβεβαιότητας από μια πληροφορία που μοιάζει πληρέστερη από όσο είναι.
«Δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για την είσοδο.»
«Η πληροφορία χρειάζεται επιβεβαίωση.»
«Η προσβάσιμη είσοδος βρίσκεται στην πίσω πλευρά.»
Δεν περιγράφω εδώ συγκεκριμένες ενδείξεις μιας εφαρμογής. Περιγράφω το είδος της σαφήνειας που θεωρώ ότι πρέπει να ζητάμε.
Η απουσία πληροφορίας δεν σημαίνει ότι ένας χώρος είναι απροσπέλαστος. Αντίστοιχα, η ύπαρξη μιας ένδειξης δεν απαντά αυτομάτως σε κάθε ερώτηση του επισκέπτη.
Ο χάρτης πρέπει να μας βοηθά να διακρίνουμε αυτά τα ενδεχόμενα. Η βεβαιότητα στην εμφάνιση δεν πρέπει να ξεπερνά τη βεβαιότητα των δεδομένων.
Ένα τηλεφώνημα δεν πρέπει να είναι η μόνιμη λύση
Η προφανής συμβουλή είναι να καλέσουμε πριν ξεκινήσουμε.
Όταν οι πληροφορίες είναι ελλιπείς, η επικοινωνία με τον χώρο μπορεί πράγματι να βοηθήσει. Όμως δεν θα ήθελα να θεωρούμε αυτονόητο ότι ο επισκέπτης πρέπει κάθε φορά να κάνει μια μικρή έρευνα για να διαπιστώσει αν μπορεί να περάσει την πόρτα.
Και το τηλεφώνημα χρειάζεται ακρίβεια.
Το «ναι, θα σας βοηθήσουμε» δεν περιγράφει την είσοδο. Το «έχει μόνο ένα σκαλάκι» δεν επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να αξιολογήσει πλήρως τον χώρο. Η καλή πρόθεση δεν αντικαθιστά τις συγκεκριμένες πληροφορίες.
Μια επιχείρηση μπορεί να δημοσιεύει καθαρές φωτογραφίες της πρόσβασης, να αναφέρει πού βρίσκεται η είσοδος χωρίς σκαλοπάτια και να εξηγεί όποιους περιορισμούς γνωρίζει. Ένας πολιτιστικός χώρος μπορεί να περιγράφει τη διαδρομή από τον δρόμο μέχρι την αίθουσα.
Έτσι ο άνθρωπος αποφασίζει με βάση τις δικές του ανάγκες. Δεν χρειάζεται να στηριχθεί αποκλειστικά στην εκτίμηση κάποιου άλλου για το τι θα του είναι εύκολο.
Η πόλη δεν διορθώνεται με μια ενημέρωση εφαρμογής
Υπάρχει και ένα όριο που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε.
Ο καλύτερος χάρτης δεν κατασκευάζει ράμπες. Δεν διευρύνει ένα στενό πέρασμα και δεν απομακρύνει ένα εμπόδιο. Μπορεί να αποτυπώσει ένα πρόβλημα, να βοηθήσει στον σχεδιασμό μιας εναλλακτικής και να δώσει χρήσιμες πληροφορίες. Η φυσική πρόσβαση εξακολουθεί να απαιτεί φυσικές παρεμβάσεις.
Θα ήταν λάθος να ζητήσουμε από την πλοήγηση να καλύψει την απουσία τους.
Το ίδιο λάθος θα ήταν να θεωρήσουμε ότι, επειδή υπάρχει μια εναλλακτική διαδρομή, το αρχικό εμπόδιο παύει να έχει σημασία. Το να μπορείς να κάνεις μια μεγάλη παράκαμψη δεν απαντά από μόνο του στο αν ο δημόσιος χώρος σε αντιμετωπίζει ισότιμα.
Η τεχνολογία μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα αυτή τη διαφορά. Μπορεί να κάνει ορατό το κόστος μιας παράκαμψης και τις πληροφορίες που λείπουν. Οι αποφάσεις για την πόλη παραμένουν ευθύνη των ανθρώπων και των φορέων που τη διαμορφώνουν.
Ποιος ενημερώνει τον χάρτη;
Η Google επιτρέπει στους χρήστες να προτείνουν διορθώσεις στα χαρακτηριστικά προσβασιμότητας επιχειρήσεων και να προσθέτουν σχετικές πληροφορίες σε κριτικές.
Αυτή η δυνατότητα έχει αξία. Μια ακριβής περιγραφή ή μια χρήσιμη φωτογραφία μπορεί να προσθέσει κάτι που έλειπε από την καταχώριση.
Θα ήταν, όμως, άδικο να στηριχθεί όλο το σύστημα στην προσπάθεια των ανθρώπων που συναντούν τα εμπόδια.
Οι επιχειρήσεις γνωρίζουν τις εισόδους τους. Οι φορείς λειτουργίας γνωρίζουν τις εγκαταστάσεις τους. Οι πλατφόρμες αποφασίζουν πώς θα εμφανίζονται τα στοιχεία, πόσο εύκολα θα διορθώνονται και πώς θα παρουσιάζεται η αβεβαιότητα.
Ο καθένας έχει διαφορετικό ρόλο.
Και οι άνθρωποι με αναπηρία πρέπει να συμμετέχουν στον σχεδιασμό ως συνομιλητές με γνώση της εμπειρίας τους. Να μπορούν να καθορίζουν ποιες ερωτήσεις χρειάζεται να απαντά ο χάρτης, πριν κληθούν να διορθώσουν τις ελλείψεις του.
Να αξιολογούμε και τα τελευταία μέτρα
Στο AppleWorldHellas συγκρίνουμε κάμερες, επεξεργαστές, οθόνες και εφαρμογές. Αξίζει να βάλουμε συχνότερα στην αξιολόγηση και μια διαφορετική ερώτηση:
Ποιανού την καθημερινότητα έχει φανταστεί ο σχεδιαστής;
Όταν μια εφαρμογή λέει ότι μια διαδρομή είναι εύκολη, τι γνωρίζει για τον άνθρωπο που θα την ακολουθήσει; Όταν παρουσιάζει έναν προορισμό, πόσα γνωρίζει για τη δυνατότητα εισόδου; Και όταν τα στοιχεία δεν επαρκούν, πόσο καθαρά το παραδέχεται;
Δεν περιμένω από έναν χάρτη να γνωρίζει τα πάντα. Περιμένω να ξεχωρίζει όσα γνωρίζει από όσα δεν έχει επιβεβαιώσει και να μας δίνει χώρο να αποφασίζουμε.
Η πινέζα έχει αξία. Η ακρίβεια της θέσης έχει αξία. Αλλά η επιτυχία μιας διαδρομής κρίνεται και στα τελευταία της μέτρα.
Εκεί όπου ένας άνθρωπος κοιτάζει την οθόνη, μετά την πόρτα και προσπαθεί να καταλάβει τι πρέπει να κάνει.
Το «φτάσατε» αποκτά πραγματικό νόημα όταν μπορούμε να συνεχίσουμε μέχρι εκεί που θέλαμε να πάμε.
Η Apple είναι
μόνο η αρχή.
Ειδήσεις, αναλύσεις, οδηγοί, τεχνολογία και podcasts. Μια ανεξάρτητη κοινότητα που εξερευνά όσα αξίζουν την προσοχή μας.
Ακολουθήστε στο Google ↗
AppleWorldHellas Podcast
Η Apple, η τεχνολογία και οι ιστορίες πίσω από τις εξελίξεις. Με ανεξάρτητη ματιά, συζήτηση και άποψη.
