Φανταστείτε ότι εργάζεστε σε ένα συνοριακό φυλάκιο.

Μπροστά σας υπάρχει ένα μικρό γραφείο.

Μια σφραγίδα.

Ένας κατάλογος κανονισμών.

Και μια ατελείωτη σειρά ανθρώπων που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα.

Η δουλειά σας μοιάζει απλή.

Ελέγχετε τα έγγραφα.

Βεβαιώνεστε ότι είναι σωστά.

Και αποφασίζετε ποιος μπορεί να περάσει.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν ένας άνθρωπος δεν διαθέτει τα σωστά έγγραφα, αλλά γνωρίζετε ότι η απόφασή σας μπορεί να καθορίσει τη ζωή του;

Τι κάνετε όταν η τήρηση των κανόνων συγκρούεται με τη συνείδησή σας;

Και τι συμβαίνει όταν η δική σας οικογένεια εξαρτάται οικονομικά από το πόσο σωστά εκτελείτε τη δουλειά σας;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει το Papers, Please.

Ένα ανεξάρτητο παιχνίδι του Lucas Pope, το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά το 2013 και εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να χρησιμοποιήσουν τους μηχανισμούς τους για να αφηγηθούν κάτι ουσιαστικό.

Σήμερα είναι διαθέσιμο και στο iPhone.

Και, παρά την απλή του εμφάνιση, καταφέρνει να δημιουργήσει μια εμπειρία πολύ διαφορετική από όσα έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από το mobile gaming.

Καλώς ήρθατε στην Arstotzka

Η ιστορία του Papers, Please διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό κράτος με το όνομα Arstotzka.

Πρόκειται για μια αυταρχική χώρα που μόλις έχει ολοκληρώσει έναν εξαετή πόλεμο με το γειτονικό κράτος Kolechia.

Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός υπαλλήλου ελέγχου διαβατηρίων σε συνοριακό φυλάκιο της πόλης Grestin.

Η θέση εργασίας του δεν αποτελεί αποτέλεσμα κάποιας προσωπικής φιλοδοξίας.

Έχει επιλεγεί μέσα από μια κρατική διαδικασία κατανομής εργασίας.

Από την πρώτη στιγμή, το παιχνίδι δημιουργεί την αίσθηση ότι ο χαρακτήρας μας δεν έχει ιδιαίτερο έλεγχο πάνω στη ζωή του.

Η δουλειά του είναι να εφαρμόζει τους κανόνες.

Και οι κανόνες αυτοί δεν είναι απαραίτητα δίκαιοι.

Η Arstotzka παρουσιάζεται ως ένα κράτος όπου η γραφειοκρατία, η επιτήρηση και η κρατική εξουσία επηρεάζουν σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητας.

Δεν χρειάζεται, όμως, να γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρειες για τον κόσμο του παιχνιδιού.

Τον κατανοούμε σταδιακά μέσα από τους ανθρώπους που εμφανίζονται μπροστά μας.

Και από τις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε.

Ένα παιχνίδι που μετατρέπει τη γραφειοκρατία σε gameplay

Στην αρχή, το Papers, Please μοιάζει με μια απλή άσκηση παρατηρητικότητας.

Ένας ταξιδιώτης εμφανίζεται στο γραφείο μας και μας παραδίδει τα έγγραφά του.

Ελέγχουμε το διαβατήριο.

Συγκρίνουμε τις ημερομηνίες.

Εξετάζουμε εάν το όνομα και τα υπόλοιπα στοιχεία συμφωνούν.

Εάν όλα είναι σωστά, επιτρέπουμε την είσοδο.

Εάν εντοπίσουμε κάποια ασυμφωνία, μπορούμε να ζητήσουμε διευκρινίσεις ή να αρνηθούμε την είσοδο.

Η διαδικασία αρχικά φαίνεται απλή.

Όμως κάθε νέα ημέρα φέρνει περισσότερους κανόνες.

Μπορεί να απαιτείται μια επιπλέον άδεια.

Ίσως χρειάζεται να ελέγχουμε την εγκυρότητα ενός συγκεκριμένου εγγράφου.

Ή να συγκρίνουμε πληροφορίες που βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία.

Σταδιακά, η δουλειά γίνεται ολοένα πιο περίπλοκη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η δυσκολία δεν προκύπτει από έναν παραδοσιακό αντίπαλο.

Δεν υπάρχουν επίπεδα γεμάτα εχθρούς.

Δεν χρειάζεται να πολεμήσουμε κάποιο τέρας.

Η πρόκληση βρίσκεται στην ανάγκη να επεξεργαζόμαστε σωστά πληροφορίες υπό πίεση χρόνου.

Και αυτό δημιουργεί μια μορφή έντασης που σπάνια συναντάμε σε άλλα παιχνίδια.

Κάθε λάθος έχει κόστος

Το Papers, Please δεν μας επιτρέπει να εξετάζουμε τα έγγραφα με απεριόριστη άνεση.

Η εργάσιμη ημέρα έχει συγκεκριμένη διάρκεια.

Όσο περισσότερους ανθρώπους εξυπηρετούμε σωστά, τόσο περισσότερα χρήματα μπορούμε να εξασφαλίσουμε.

Τα χρήματα αυτά είναι απαραίτητα για την οικογένεια του χαρακτήρα μας.

Πρέπει να καλύψουμε βασικές ανάγκες, όπως το ενοίκιο, τη θέρμανση και το φαγητό.

Εάν κάνουμε λάθη, μπορούμε να δεχτούμε οικονομικές κυρώσεις.

Εάν καθυστερούμε υπερβολικά, ενδέχεται να μη συγκεντρώσουμε αρκετά χρήματα.

Έτσι, μια φαινομενικά απλή διαδικασία ελέγχου εγγράφων μετατρέπεται σε μια συνεχή προσπάθεια ισορροπίας.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Αλλά και γρήγοροι.

Πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες.

Αλλά ταυτόχρονα να εξασφαλίζουμε την επιβίωση της οικογένειάς μας.

Και εδώ το παιχνίδι αρχίζει να αποκτά ένα πολύ πιο ενδιαφέρον νόημα.

Η οικονομική πίεση δεν αποτελεί απλώς έναν μηχανισμό βαθμολογίας.

Επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά μας.

Όταν η σωστή απόφαση δεν είναι απαραίτητα η δίκαιη

Ας φανταστούμε ότι ένας άνθρωπος εμφανίζεται στο συνοριακό φυλάκιο και ζητά να περάσει.

Τα έγγραφά του δεν πληρούν όλες τις απαιτήσεις.

Σύμφωνα με τους κανόνες, πρέπει να αρνηθούμε την είσοδο.

Ο άνθρωπος, όμως, μας εξηγεί ότι έχει έναν σοβαρό προσωπικό λόγο για τον οποίο χρειάζεται να περάσει.

Ξαφνικά, η απόφαση δεν είναι τόσο απλή.

Εάν τον αφήσουμε να περάσει, παραβιάζουμε τους κανονισμούς.

Εάν τον απορρίψουμε, μπορεί να προκαλέσουμε σημαντικό πρόβλημα στη ζωή του.

Και εάν η παράβαση εντοπιστεί, ενδέχεται να τιμωρηθούμε οικονομικά.

Το παιχνίδι δεν μας παρουσιάζει πάντοτε μια προφανώς σωστή επιλογή.

Αντίθετα, δημιουργεί καταστάσεις όπου διαφορετικές αξίες συγκρούονται.

Η υπακοή στους κανόνες.

Η προσωπική ευθύνη.

Η συμπόνια.

Η ανάγκη επιβίωσης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτές οι συγκρούσεις δεν παρουσιάζονται μέσα από μεγάλους διαλόγους ή κινηματογραφικές σκηνές.

Προκύπτουν μέσα από τη διαδικασία που επαναλαμβάνουμε καθημερινά.

Τον έλεγχο των εγγράφων.

Αυτό αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του σχεδιασμού του Papers, Please.

Η ιστορία δεν υπάρχει απλώς ανάμεσα στις στιγμές του gameplay.

Η ίδια η διαδικασία του παιχνιδιού είναι μέρος της ιστορίας.

Η δύναμη των μικρών αποφάσεων

Σε αρκετά παιχνίδια, οι ηθικές επιλογές παρουσιάζονται με ιδιαίτερα εμφανή τρόπο.

Ο παίκτης καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο διαφορετικές απαντήσεις.

Συχνά γνωρίζει ποια θεωρείται καλή και ποια κακή.

Το Papers, Please ακολουθεί μια πιο διακριτική προσέγγιση.

Μερικές φορές η απόφαση μπορεί να είναι τόσο απλή όσο μια σφραγίδα.

Εγκρίνουμε ή απορρίπτουμε.

Όμως πίσω από αυτή τη μικρή ενέργεια μπορεί να βρίσκεται μια ανθρώπινη ιστορία.

Και αυτό είναι που κάνει το παιχνίδι ιδιαίτερο.

Μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τη σχέση ανάμεσα στην προσωπική απόφαση και στις συνέπειές της.

Δεν μπορούμε να κρυφτούμε πίσω από την ιδέα ότι απλώς ακολουθούμε μια προκαθορισμένη διαδρομή.

Είμαστε εμείς εκείνοι που τοποθετούμε τη σφραγίδα.

Ακόμη και όταν οι κανόνες δεν είναι δικοί μας.

Γιατί το Papers, Please δεν μοιάζει με τα περισσότερα mobile games

Η αγορά των παιχνιδιών για smartphones χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία.

Υπάρχουν τίτλοι που βασίζονται στα γρήγορα αντανακλαστικά.

Παιχνίδια που προσφέρουν σύντομες περιόδους διασκέδασης.

Και εφαρμογές που χρησιμοποιούν μηχανισμούς καθημερινής επιστροφής για να διατηρούν ενεργό το ενδιαφέρον του παίκτη.

Το Papers, Please ακολουθεί διαφορετική φιλοσοφία.

Δεν προσπαθεί να μας ανταμείβει συνεχώς με εντυπωσιακά εφέ.

Δεν βασίζεται σε έναν ατελείωτο μηχανισμό συλλογής αντικειμένων.

Και δεν προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση ότι πρέπει να επιστρέφουμε κάθε λίγες ώρες.

Αντίθετα, μας παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη εμπειρία με συγκεκριμένη αφήγηση.

Η έκδοση για iPhone περιλαμβάνει το πλήρες αρχικό παιχνίδι, με 31 ημέρες και 20 διαφορετικά τέλη.

Υποστηρίζονται επίσης επιτεύγματα και πίνακες κατάταξης μέσω Game Center.

Η ύπαρξη διαφορετικών καταλήξεων ενισχύει την αξία επανάληψης, καθώς οι αποφάσεις μας μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικές εξελίξεις.

Πώς μεταφέρθηκε από τον υπολογιστή στο iPhone;

Εδώ υπάρχει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία ανάπτυξης.

Το Papers, Please δημιουργήθηκε αρχικά για υπολογιστές.

Ο σχεδιασμός του βασιζόταν στη χρήση ποντικιού και σε ένα περιβάλλον όπου ο παίκτης μπορούσε να μετακινεί έγγραφα πάνω σε ένα εικονικό γραφείο.

Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας σε μια μικρή οθόνη αφής δεν ήταν αυτονόητη.

Ο Lucas Pope εξήγησε αναλυτικά τις δυσκολίες της διαδικασίας σε δημοσίευση του προσωπικού του ημερολογίου ανάπτυξης τον Αύγουστο του 2022.

Μία από τις σημαντικότερες αποφάσεις ήταν η προσαρμογή του περιβάλλοντος για κατακόρυφη χρήση στο iPhone.

Αντί να προσπαθήσει να χωρέσει ολόκληρο το αρχικό γραφείο σε μια μικρή οθόνη, ο δημιουργός επανασχεδίασε τον τρόπο διαχείρισης των εγγράφων.

Χρησιμοποίησε ένα σύστημα οριζόντιας εναλλαγής εγγράφων, ώστε ο παίκτης να μπορεί να τα εξετάζει με μεγαλύτερη ευκολία.

Η αλλαγή αυτή δεν ήταν απλώς μια αισθητική προσαρμογή.

Απαιτούσε διαφορετική προσέγγιση σε βασικούς μηχανισμούς του παιχνιδιού.

Ο ίδιος ο δημιουργός ανέφερε ότι η μεταφορά χρειάστηκε περίπου οκτώ μήνες εργασίας.

Αυτό αποτελεί μια ενδιαφέρουσα υπενθύμιση ότι η μεταφορά ενός παιχνιδιού σε smartphone δεν είναι πάντοτε τόσο απλή όσο η προσαρμογή της ανάλυσης της οθόνης. Dukope

Είναι καλύτερο στο iPhone ή στο iPad;

Η απάντηση εξαρτάται από τις προτιμήσεις του παίκτη.

Το iPhone προσφέρει τη δυνατότητα να έχουμε μαζί μας το παιχνίδι και να συνεχίζουμε την πρόοδό μας σε διαφορετικές στιγμές της ημέρας.

Η κατακόρυφη διάταξη έχει σχεδιαστεί ειδικά ώστε να αξιοποιεί τη μορφή του smartphone.

Ωστόσο, το Papers, Please απαιτεί συχνή εξέταση μικρών πληροφοριών.

Ονόματα, ημερομηνίες, σφραγίδες και διαφορετικά έγγραφα αποτελούν βασικά στοιχεία της εμπειρίας.

Για ορισμένους παίκτες, η μεγαλύτερη οθόνη ενός iPad μπορεί να είναι πιο άνετη.

Από την άλλη πλευρά, η έκδοση για tablet δεν αναπαράγει ακριβώς την εμπειρία της αρχικής έκδοσης υπολογιστή.

Στις αξιολογήσεις του ελληνικού App Store υπάρχει μάλιστα σχόλιο χρήστη που εκφράζει δυσαρέσκεια για τον κατακόρυφο προσανατολισμό στο iPad.

Επομένως, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η μεγαλύτερη οθόνη αποτελεί αυτόματα την καλύτερη επιλογή για όλους.

Η προσαρμογή του περιβάλλοντος είναι σημαντική, αλλά οι προσωπικές προτιμήσεις παραμένουν καθοριστικές. App Store

Ένα παιχνίδι που απέδειξε ότι η αφήγηση δεν χρειάζεται εντυπωσιακά γραφικά

Το Papers, Please κυκλοφόρησε το 2013 και απέσπασε σημαντικές διακρίσεις.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται το βραβείο Grand Prize του Independent Games Festival το 2014 και το βραβείο Strategy and Simulation των BAFTA Games Awards της ίδιας χρονιάς.

Η σημασία του, όμως, δεν περιορίζεται στις βραβεύσεις.

Το παιχνίδι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένας ανεξάρτητος δημιουργός μπορεί να αξιοποιήσει απλούς μηχανισμούς για να εξερευνήσει σύνθετα ζητήματα.

Η γραφειοκρατία γίνεται εργαλείο αφήγησης.

Η επανάληψη δημιουργεί πίεση.

Και οι κανόνες του παιχνιδιού μετατρέπονται σε μέρος του ηθικού προβληματισμού.

Δεν χρειάζεται να διαθέτει φωτορεαλιστικά πρόσωπα για να μας κάνει να ενδιαφερθούμε για τους χαρακτήρες του.

Δεν χρειάζεται να παρουσιάζει μεγάλες κινηματογραφικές σκηνές για να δημιουργήσει ένταση.

Αρκεί να μας τοποθετήσει μπροστά σε μια απόφαση της οποίας οι συνέπειες δεν είναι πάντοτε προβλέψιμες.

Πόσο κοστίζει στην Ελλάδα;

Το Papers, Please διατίθεται στο ελληνικό App Store με τιμή 5,99 ευρώ.

Πρόκειται για εφάπαξ αγορά.

Η εφαρμογή υποστηρίζει iPhone με iOS 11 ή νεότερο και iPad με iPadOS 11 ή νεότερο.

Το μέγεθος λήψης που αναγράφεται στην ελληνική καταχώριση είναι περίπου 64,6 MB.

Η ηλικιακή κατάταξη είναι 16+.

Το παιχνίδι υποστηρίζει αγγλικά και άλλες 15 γλώσσες, αλλά δεν περιλαμβάνει ελληνικά.

Αυτό αποτελεί σημαντικό περιορισμό για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με ξένες γλώσσες.

Σε αντίθεση με ένα παιχνίδι δράσης, όπου μπορούμε συχνά να κατανοήσουμε τους βασικούς μηχανισμούς χωρίς να διαβάζουμε μεγάλο όγκο κειμένου, το Papers, Please απαιτεί συνεχή κατανόηση οδηγιών και πληροφοριών.

Η απουσία ελληνικής μετάφρασης μπορεί επομένως να επηρεάσει ουσιαστικά την εμπειρία.

Η εφαρμογή υποστηρίζει επίσης Family Sharing, επιτρέποντας την κοινή χρήση της αγοράς από έως έξι μέλη οικογένειας, σύμφωνα με τους σχετικούς όρους της Apple.

Οι παραπάνω πληροφορίες προέρχονται από την ελληνική καταχώριση που ελέγχθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2026. App Store

Είναι κατάλληλο για παιδιά;

Το Papers, Please δεν είναι ένα παιχνίδι που θα πρότεινα χωρίς επιφυλάξεις σε μικρά παιδιά.

Η ηλικιακή κατάταξη 16+ αποτελεί ήδη μια σημαντική ένδειξη.

Το παιχνίδι περιλαμβάνει ώριμα θέματα, αναφορές σε βία και καταστάσεις που σχετίζονται με την καταπίεση, την παραβίαση κανόνων και την ανθρώπινη εκμετάλλευση.

Υπάρχουν επίσης στιγμές μη φωτορεαλιστικής βίας και περιεχόμενο που δεν είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικίες.

Ακόμη, όμως, και πέρα από την ηλικιακή κατάταξη, η ίδια η θεματολογία απαιτεί ένα επίπεδο ωριμότητας.

Το Papers, Please δεν προσφέρει απλώς μια σειρά από γρίφους.

Ζητά από τον παίκτη να εξετάσει αποφάσεις που μπορεί να έχουν δυσάρεστες συνέπειες για άλλους ανθρώπους.

Για μεγαλύτερους εφήβους και ενήλικες, αυτή η προσέγγιση μπορεί να αποτελέσει αφορμή για ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Για μικρότερα παιδιά, όμως, δεν αποτελεί την καταλληλότερη επιλογή.

Γιατί εξακολουθεί να αξίζει την προσοχή μας το 2026;

Η βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών έχει αλλάξει σημαντικά από το 2013.

Οι τεχνολογικές δυνατότητες των σύγχρονων συσκευών είναι πολύ μεγαλύτερες.

Τα παιχνίδια μπορούν να παρουσιάζουν τεράστιους κόσμους, εντυπωσιακές εικόνες και πολύπλοκα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης.

Ωστόσο, το Papers, Please εξακολουθεί να έχει κάτι ενδιαφέρον να μας πει.

Και αυτό συμβαίνει επειδή η βασική του ιδέα δεν εξαρτάται από την τεχνολογία της εποχής του.

Εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την εξουσία, την ευθύνη και τις προσωπικές τους ανάγκες.

Ο παίκτης δεν είναι κάποιος πανίσχυρος ήρωας.

Δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με μια εντυπωσιακή κίνηση.

Είναι ένας εργαζόμενος μέσα σε ένα σύστημα που δεν έχει δημιουργήσει ο ίδιος.

Και προσπαθεί να επιβιώσει.

Αυτή η προσέγγιση παραμένει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επειδή αποφεύγει την απλοποίηση.

Δεν μας παρουσιάζει πάντοτε την επιλογή ανάμεσα στο απόλυτο καλό και στο απόλυτο κακό.

Μας δείχνει ότι οι αποφάσεις συχνά λαμβάνονται κάτω από πίεση.

Και ότι οι άνθρωποι δεν διαθέτουν πάντοτε την πολυτέλεια να επιλέγουν χωρίς συνέπειες.

Η άποψη του AWH GAMING

Το Papers, Please δεν είναι ένα παιχνίδι που προσπαθεί να μας κάνει να αισθανόμαστε συνεχώς επιτυχημένοι.

Αντίθετα, πολλές φορές δημιουργεί αβεβαιότητα.

Μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε εάν πράξαμε σωστά.

Εάν θα μπορούσαμε να είχαμε βοηθήσει κάποιον.

Ή εάν η ανάγκη να προστατεύσουμε τη δική μας οικογένεια μας οδήγησε σε μια απόφαση που διαφορετικά δεν θα παίρναμε.

Αυτός είναι και ο λόγος που το θεωρώ μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πρόταση για την ενότητα AWH GAMING.

Δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη παιχνίδι για iPhone.

Είναι ένα παράδειγμα του πώς το gaming μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο αφήγησης και προβληματισμού.

Η τιμή των 5,99 ευρώ το καθιστά μια σχετικά προσιτή επιλογή για όσους ενδιαφέρονται για ανεξάρτητα παιχνίδια με ολοκληρωμένη ιστορία.

Η απουσία ελληνικών και η ιδιαίτερη φύση του gameplay αποτελούν σημαντικούς περιορισμούς.

Δεν πρόκειται για μια εμπειρία που θα ικανοποιήσει όλους τους παίκτες.

Όσοι αναζητούν γρήγορη δράση ή χαλαρή ψυχαγωγία ενδέχεται να τη βρουν κουραστική.

Όσοι, όμως, ενδιαφέρονται για παιχνίδια που αξιοποιούν τους μηχανισμούς τους για να δημιουργήσουν ουσιαστικά ερωτήματα, έχουν έναν πολύ καλό λόγο να το γνωρίσουν.

Γιατί το Papers, Please καταφέρνει κάτι που λίγα παιχνίδια επιχειρούν.

Μας βάζει να κάνουμε μια δουλειά που στην πραγματική ζωή θα θεωρούσαμε βαρετή.

Και στη συνέχεια μας αναγκάζει να σκεφτούμε τι σημαίνει να είμαστε υπεύθυνοι για τις αποφάσεις μας.

Στο τέλος, το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι να ανακαλύψουμε ποιο διαβατήριο είναι σωστό. Είναι να αποφασίσουμε τι σημαίνει να κάνουμε το σωστό.

Εκδοτική σημείωση: Το άρθρο αποτελεί δημοσιογραφική παρουσίαση και ανάλυση, βασισμένη στην επίσημη περιγραφή του παιχνιδιού και στις δημοσιευμένες πληροφορίες του δημιουργού. Δεν αποτελεί προσωπικό hands-on review.

Πηγές — AWH GAMING

Papers, Please — Ελληνικό App Store

Papers, Please — Επίσημη ιστοσελίδα

Lucas Pope — Η ανάπτυξη της έκδοσης για iPhone