Η τραγική είδηση από την Ηλιούπολη, με την πτώση των δύο 17χρονων κοριτσιών, βύθισε στο πένθος και στον προβληματισμό ολόκληρη την κοινωνία. Όταν χάνονται τόσο νέες ζωές, όταν παιδιά που βρίσκονταν μόλις στην αρχή της διαδρομής τους φεύγουν τόσο πρόωρα, είναι αδύνατο να μείνουμε αδιάφοροι. Πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία υπάρχουν οικογένειες που διαλύονται, φίλοι που αναζητούν απαντήσεις, άνθρωποι που αναρωτιούνται τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά.

Υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα μάς αναγκάζει να σταματήσουμε και να κοιτάξουμε βαθύτερα. Όχι μόνο το ίδιο το γεγονός, αλλά όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτό. Την πίεση, τη σιωπή, τη μοναξιά, την αίσθηση αδιεξόδου που μπορεί να βιώνει ένας νέος άνθρωπος χωρίς να το γνωρίζει κανείς γύρω του.

Και ακριβώς γι’ αυτό, αυτή η στιγμή δεν χρειάζεται μόνο θλίψη. Χρειάζεται σκέψη. Χρειάζεται ειλικρινή συζήτηση. Χρειάζεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε νέο άνθρωπο που αυτή τη στιγμή νιώθει χαμένος, πιεσμένος ή κουρασμένος από όλα όσα κουβαλά.

Η ζωή είναι πάντα μεγαλύτερη από μια δύσκολη στιγμή.

Η πίεση της εποχής βαραίνει υπερβολικά τους νέους

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα μεγαλώνουν σε μια πραγματικότητα γεμάτη πίεση. Πίεση για επιτυχία, για διάκριση, για αποδοχή, για τελειότητα. Ζουν σε έναν κόσμο που συνεχώς τους συγκρίνει.

Στο σχολείο πρέπει να είναι άριστοι.
Στα social media πρέπει να δείχνουν χαρούμενοι.
Στην κοινωνία πρέπει να φαίνονται σίγουροι για το μέλλον τους.
Στην οικογένεια συχνά αισθάνονται πως οφείλουν να δικαιώσουν προσδοκίες.

Όλα αυτά δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον.

Και πολλές φορές, ένας έφηβος δεν έχει ακόμη τα εργαλεία να διαχειριστεί αυτό το βάρος. Δεν ξέρει πώς να εκφράσει τον φόβο του. Δεν ξέρει πώς να μιλήσει για την αγωνία του. Δεν ξέρει πώς να ζητήσει βοήθεια.

Έτσι κλείνεται στον εαυτό του.

Και η σιωπή είναι συχνά πιο επικίνδυνη από τα λόγια.

Οι Πανελλήνιες είναι μια δοκιμασία, όχι η απόλυτη αλήθεια της ζωής

Στην Ελλάδα, οι Πανελλήνιες έχουν αποκτήσει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Παρουσιάζονται ως η καθοριστική μάχη. Ως το σημείο που θα ορίσει ποιος πέτυχε και ποιος απέτυχε.

Πόσα παιδιά έχουν ακούσει τη φράση «από αυτές τις εξετάσεις κρίνεται το μέλλον σου»;

Αυτή η φράση, όσο συνηθισμένη κι αν έχει γίνει, είναι βαθιά λανθασμένη.

Καμία εξέταση δεν μπορεί να ορίσει τη συνολική αξία ενός ανθρώπου.

Ένας βαθμός είναι απλώς ένας αριθμός. Δεν μπορεί να μετρήσει την ευφυΐα, τον χαρακτήρα, την επιμονή, τη δημιουργικότητα, την καλοσύνη, το ταλέντο ή τις δυνατότητες ενός νέου ανθρώπου.

Η ζωή δεν είναι μια ευθεία γραμμή που ξεκινά από τις Πανελλήνιες και τελειώνει σε μια επαγγελματική επιτυχία.

Είναι γεμάτη στροφές, αλλαγές πορείας, λάθη, διορθώσεις, δεύτερες ευκαιρίες και απρόσμενες διαδρομές.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν πέρασαν ποτέ στη σχολή που ήθελαν και αργότερα βρήκαν τον δρόμο τους αλλού.

Υπάρχουν άνθρωποι που σπούδασαν κάτι και τελικά ακολούθησαν εντελώς διαφορετικό επάγγελμα.

Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάστηκαν χρόνο για να ανακαλύψουν τι πραγματικά θέλουν.

Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.

Το μέλλον δεν κρίνεται σε τρεις ώρες εξέτασης.

Η αποτυχία δεν είναι το τέλος

Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που έχει πει η κοινωνία στους νέους είναι πως η αποτυχία είναι καταστροφή.

Δεν είναι.

Η αποτυχία είναι μέρος της ζωής.

Κάθε άνθρωπος που έχει καταφέρει κάτι ουσιαστικό πέρασε μέσα από λάθη, αδιέξοδα, απογοητεύσεις και αποτυχίες.

Αυτό που καθορίζει τη διαδρομή σου δεν είναι αν έπεσες.

Είναι αν θα σηκωθείς.

Σε νεαρή ηλικία, μια αποτυχία μοιάζει συχνά τεράστια. Μοιάζει να καταρρέουν όλα. Μοιάζει σαν να τελειώνει ο κόσμος.

Όμως ο χρόνος δείχνει πάντα την αλήθεια.

Αυτό που σήμερα φαίνεται αβάσταχτο, αύριο μπορεί να είναι απλώς μια ανάμνηση που σε έκανε πιο δυνατό.

Αν νιώθεις σκοτάδι, μίλα

Υπάρχουν στιγμές που όλα μοιάζουν υπερβολικά δύσκολα. Στιγμές που το άγχος γίνεται ασήκωτο. Που η πίεση μοιάζει ατελείωτη. Που η μοναξιά φωνάζει.

Αν νιώθεις έτσι, το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάσαι είναι ένα:

Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος σου.

Το να ζητήσεις βοήθεια δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως αξίζεις στήριξη.

Μίλα.

Σε έναν φίλο.
Σε έναν γονιό.
Σε έναν αδελφό.
Σε έναν καθηγητή.
Σε έναν ψυχολόγο.

Ακόμη κι αν σου φαίνεται δύσκολο. Ακόμη κι αν πιστεύεις πως κανείς δεν θα καταλάβει.

Η κουβέντα που σήμερα φοβάσαι να κάνεις μπορεί να είναι αυτή που θα αλλάξει τα πάντα.

Κανένα σκοτάδι δεν είναι μόνιμο όταν υπάρχει κάποιος να ανάψει φως.

Προς τους γονείς: ακούστε περισσότερο, πιέστε λιγότερο

Οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Συχνά όμως, μέσα στην αγωνία τους, μετατρέπουν την αγάπη σε πίεση.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο στόχους.

Χρειάζονται χώρο να αναπνεύσουν.

Χρειάζονται να νιώσουν πως η αξία τους δεν εξαρτάται από έναν βαθμό ή μια επιτυχία.

Χρειάζονται να ξέρουν ότι ακόμη κι αν αποτύχουν, θα έχουν δίπλα τους ανθρώπους που θα τα αγκαλιάσουν και δεν θα τα κρίνουν.

Η πιο σημαντική ερώτηση που μπορεί να κάνει ένας γονιός δεν είναι «πώς έγραψες;».

Είναι:

«Πώς είσαι πραγματικά;»

Και το σημαντικότερο είναι να είναι έτοιμος να ακούσει την απάντηση.

Σε κάθε νέο άνθρωπο που διαβάζει αυτές τις γραμμές

Αν αυτή τη στιγμή νιώθεις πίεση, φόβο ή απόγνωση, θέλω να θυμάσαι κάτι πολύ απλό αλλά απόλυτα αληθινό:

Αυτό που ζεις τώρα δεν είναι όλη σου η ζωή.

Είναι μόνο ένα κομμάτι της.

Μπροστά σου υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη. Στιγμές που δεν έχεις ζήσει. Χαρές που δεν μπορείς ακόμη να φανταστείς. Επιτυχίες που δεν ξέρεις ότι σε περιμένουν.

Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να αλλάζει ξαφνικά προς το καλύτερο όταν της δώσεις χρόνο.

Μην αφήσεις μια δύσκολη περίοδο να σου κλέψει ολόκληρο το μέλλον.

Σήκωσε το κεφάλι.

Ζήτησε βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι.

Μίλα.

Πίστεψε πως τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Γιατί μπορούν.

Και γιατί η ζωή σου αξίζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε εξέταση, οποιαδήποτε αποτυχία, οποιαδήποτε δύσκολη στιγμή.

Αξίζει να τη ζήσεις ολόκληρη.